NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jedenastka i reszta zamknęła bramę na drugą stronę.
Ale łupieżca umysłów nadal złowieszczo unosi się nad Snow Ball.
Po raz ostatni przyjrzymy się temu, co czeka
nas w Stranger Things 2
i co może wydarzyć się w przyszłości.
Oto Beyond Stranger Things.
Zawsze to mówię,
więc może tym razem wy.
Zdradzamy fabułę.
Im poszło lepiej.
Zaczynamy.
WITAMY W HAWKINS
ZAMYKANIE BRAMY
Kończymy dyskusję
o wszystkim, co ma związek z Beyond Stranger Things.
PROWADZĄCY
Oto Natalia Dyer, gra Nancy.
Millie Bobbie Brown, gra Jedenastkę.
Noah Schnapp, czyli Will.
Producent wykonawczy i reżyser wielu odcinków, Shawn Levy.
Są z nami też twórcy, bracia Duffer, Matt i Ross.
Dziękuję, że bierzecie udział w naszej wersji
zamykania bramy. Zacznijmy od
Noahego.
Jak się czułeś ponownie zaglądając do świata Willa?
W tym sezonie
Will był sobą, był milczący i nieśmiały.
Ale miał też w sobie potwora, otaczała go
aura zła.
To był błąd.
Nie należało go drażnić.
Musiałem wyobrazić sobie,
że jestem dwiema osobami.
Ale subtelnie, a nie..
Jestem Will.
Ja tak gram.
Dlatego nie dostałem roli.
Bo tak właśnie bym...
Niesamowicie się to ogląda.
SCENARZYŚCI
Opanowanie
następuje stopniowo.
Z odcinka na odcinek z Willa zostaje coraz mniej.
Kiedy rozpisywaliśmy ten sezon,
Will miał być zły około
czwartego odcinka.
Faktycznie.
REŻYSER
Will miał kogoś...
Zły Will miał kogoś zabić.
- Co? - do połowy sezonu.
W scenie, w której teraz jest pan Baldo.
W bardzo wczesnej wersji,
zły Will miał zabić Boba.
Miał zabić Boba.
- Co? - Samo zło.
- Łupieżca umysłów. - Czułbyś się winny.
Tym razem się nie ugiąłem.
Spojrzałem na pana Baldo.
Na jego głupią gębę. I kazałem mu się wynosić.
Motyw opętania zawsze mnie niepokoił.
Przerabiano to już tyle razy.
Trochę minęło,
zanim wymyśliliśmy nasze podejście do tematu.
Że to opętanie
może trwać pięć godzin.
I że nie zjawia się aż do samego końca.
Na końcu dziewiątego odcinka.
Dlatego też, w odcinku ósmym...
To jedna z moich ulubionych scen,
bo to... Noah jest niesamowity.
Kiedy próbują go...
Jego tam nie ma, ale próbują go wyciągnąć.
Jeśli tam jesteś, porozmawiaj z nami. Proszę.
Proszę, zrób to dla mnie.
Proszę.
Tak bardzo cię kocham.
Puśćcie mnie.
W scenie w domku było dużo postaci.
Joyce rusza w wielką podróż.
Tak.
Emocje
sięgały zenitu. Zwłaszcza,
że on się tak wczuł.
Ciężko się to oglądało
na własne oczy.
ORYGINALNY MATERIAŁ
Dźgasz go pogrzebaczem.
Tak.
Tak trzeba.
- Tak trzeba. - Cóż...
W takiej chwili zdajesz sobie sprawę,
że robimy coś niedorzecznego.
- Bo... - O mój Boże.
Pogrzebacz był prawdziwy.
Mieliśmy kukłę Willa z zeszłego roku.
Wygląda bardzo realistycznie. Nakręciłem film.
Wysłałeś mi film.
W szybkim ujęciu wygląda
jak Noah.
Nagrywam film z Noahem i mocno go uderzyłem.
Ktoś schował się pod łóżkiem.
Żeby Will się trząsł z bólu.
Kiedy ona go dźga. I kłęby dymu.
Chcieliśmy to zgrać,
ktoś trząsł...
Natalia fatalnie celuje, więc...
Wiecie jak to jest. Trzeba sobie wyobrazić
to wszystko, co się właśnie stało. I to, co się stanie.
On jest opętany.
Ciężko oddycha. Trzeba się wczuć.
I chwycić pogrzebacz.
Trzeba trafić w mały punkt.
Tak.
Trzeba tam trafić.
I zrobić to wiarygodnie. Odsunąć się.
I nie śmiać się z ruchów kukły.
Wszyscy zmarkotnieli.
To nie był przyjemny widok.
Poza mną. Uśmiechałem się cały czas.
Myśleli, że z tobą jest coś nie halo.
- Myśleli... - Że mam coś z głową.
Przecież podobało mi się cierpiące dziecko.
- To wszystko... - To było...
Teraz rozumiem skąd te pomysły.
Jak w Martwym złu Sama Raimiego. Śmiesznie.
Miało tak być. Noah spisał się na medal.
Miałem się nie cieszyć?
Często tak robicie.
Ktoś robi coś dziwnego,
wy wiwatujecie.
JEDENASTKA
„Świetnie!”
Zwłaszcza Shawn. Po prostu krzyczysz.
- Ekscytujemy się. - Tak.
Kiedy coś wychodzi tak dobrze... To ekscytujące.
Wychodzi lepiej, niż myślałeś.
Wtedy trzeba się cieszyć z tego wszystkiego.
Niezależnie od tego, jakie to mroczne.
Rozmawialiśmy już o Snow Ball,
rozpoczął się.
Ale chodzi też o dokończenie wątków.
Po pierwszym sezonie zostały pytania.
Bez odpowiedzi.
Tym razem chcieliśmy wszystko zakończyć.
Na końcu jest wskazówka.
Nigdy nie wiadomo.
Zostało parę kwestii.
Ale...
- Detali. - Drobiazgów.
Na sam koniec?
- Jak potwór nad szkołą. - Ogromny potwór.
GRAFIKA KONCEPCYJNA
Tym razem
chodziło o rozwój tych postaci,
zwłaszcza wśród obecnych tu,
w wyznaczonym dla nich kierunku.
- Tak. - Zgadza się.
Podobały mi się łamigłówki.
Bodajże w rozdziale czwartym, każda z postaci
musiała rozwiązać łamigłówkę.
Kolejne odkrycie w trakcie tego programu.
Ona układa puzzle.
- Wszyscy to robią. - Kiedy przygotowują domek.
Bob przynosi swoje gry.
Jako dziecko ciągle chorowałem.
Nic tak nie poprawiało mi nastroju jak łamigłówki.
Są świetne.
A Joyce na to...
Rozbudowaliście ten element.
Przecież mamy... To niemal taka ewolucja
sposobu na rozwiązanie. Od lampek choinkowych
po rysunki.
Podchodzi do nich inaczej.
Może w przyszłym sezonie nie zagraci całego domu.
Sezon Stranger Things
- bez bałaganu? - Racja.
Uwielbiamy demolować dom.
A kiedy ludzie wchodzą do środka
i patrzą z niedowierzaniem,
zawsze mnie to bawi.
Reakcja Seana Astina
na dom usłany rysunkami.
Uwielbiam gry.
Podoba mi się to, że on najpierw
martwi się o Joyce,
a potem przestaje nad sobą panować.
Rozumiem. To Lake Jordan.
A skoro to jest Lake Jordan, to...
To jest kamieniołom Sattlera.
Wystarczy pójść za nurtem...
Potraktuje to jak łamigłówkę.
I powoli zda sobie sprawę, że to się dzieje naprawdę.
Że to poważna sprawa.
Wydarzenia w tunelu... „Jesteśmy w rysunku.”
- Sean to wymyślił. - Jak to?
- Improwizował. - Tak?
tunele.
To mapa Willa?
- Hopper! - Jesteśmy na mapie Willa?
Hopper!
Wie jak grać swoją rolę,
ale wie też, jak opowiedzieć całość.
Te jego wstawki, improwizacja
to element czegoś większego.
Dobry jest w te klocki.
Śmierć Boba
to istotny element fabuły,
który motywuje Joyce.
Ale pomówmy o ogólnym
pomyśle śmierci postaci w ramach scenariusza.
Dwukrotnie zaglądałeś śmierci w oczy.
Nie powinien ginąć.
W sezonie trzecim
powinniśmy dać mu odetchnąć.
Nic tylko relaks i zabawa.
„Wy się tym zajmijcie.
A ja...
Ja posiedzę w domu.”
Niełatwo napisać coś takiego. Sean...
To znaczy Bob... Wiedzieliśmy, że zginie.
Przy tym odcinku
miałem załamanie nerwowe.
Produkcja szła pełną parą,
siedzimy i piszemy godzinami...
„Nie możemy go zabić.”
Dodał serialowi kolorytu. Podobało mi się to.
Zmienił dynamikę.
Filmy nas warunkują.
Można wyczuć, kto dotrwa do końca.
A w telewizji
podoba mi się nieprzewidywalność.
Ale zżywamy się z postaciami
- i z aktorami. - Tak.
Spójrzmy, co Sean Astin powiedział o śmierci Boba.
W każdym dobrym serialu
ktoś musi zginąć.
Nie wiem czy wiedzieli,
że Bob zginie na początku.
Pewnie wiedzieli.
- Wiedzieliśmy. - Ciągnęli to,
- może zginie w odcinku czwartym, piątym. - Zgadza się.
Powtarzałem: „Nieważne ile przeżyję, dwa odcinki
albo pięć sezonów.
Ale proszę, niech Bob,
godny politowania Bob z Radio Shack,
niech zrobi coś heroicznego.
Słowo „heroicznego” powtórzyłem 35 razy.
Aż w końcu stwierdzili: „Dobra”.
Wiemy co to znaczy.
Nie wyobrażam sobie żeby mogli wymyślić lepszą śmierć.
Ciągle powtarzam, że aktor może liczyć jedynie
na dobrą śmierć.
A Bob... naprawdę ma okazję się wykazać.
- Tak. - Zdecydowanie.
Chciał zginąć w pamiętny sposób.
Nie miało być tak brutalnie,
ale nawijał o Szczękach,
o śmierci Quinta.
Zgodziliśmy się dać czadu.
Jedna była...
Ale stwierdziłem, że to przesada.
Śmierć Quinta...
Szczęki miały inną kategorię wiekową.
- Jaką? - PG, nadzór rodzica.
Czego nie mogliście pokazać?
Nabrał do buzi krwi i wypluł ją jak gejzer.
W zwolnionym tempie.
Oglądałam to na monitorze.
Niesamowite. Byłam tam wtedy.
To była ciężko noc, trochę absurdalna.
Na plan przyjechała
scenarzystka, żeby nas odwiedzić.
Chciała zobaczyć jak wygląda praca na planie.
Wzrostem nadawała się
na Demopsa.
Spytaliśmy ją, czy zechciałaby zaatakować Seana.
- Poważnie? - Tak.
To jest szalony materiał.
ZA KULISAMI SCENARZYSTKA
Jej ruchy rąk są naprawdę...
MATERIAŁ ORYGINALNY
ANIMACJA KOMPUTEROWA
Wskoczyła na niego
i atakowała go przez dwie i pół godziny.
Była cała we krwi.
Ale podobało się?
- Bardzo. - Niby czemu nie?
- Tak. - „Zaatakowałam Seana.”
Mocna rzecz. On krzyczał. Przerażające.
To pomogło. Widać po reakcji Winony, po jej wyrazie twarzy.
Takie rzeczy mają wpływ na Winonę.
Sean był zbroczony krwią.
Nie!
Chcę zapytać o dokonanie wyboru.
Joyce nie zdecydowała się na wyjazd z Bobem.
Dlaczego nie wyjechała z Hawkins?
- Trochę spraw ich tu trzyma. - Ale sądzę,
że gdyby Bob przeżył, wyjechaliby.
Pojechałaby z nim.
Aż się serce kraje.
- Przecież był tak blisko. - Tak.
David Harbour nie mógł tu być,
ale spytaliśmy go, co Hopper sądzi
o związku Boba i Joyce.
- Spójrzmy, co powiedział. - Ciekawe.
Czy Hopper myśli, że Joyce i Bob pasują do siebie?
Absolutnie nie.
Rozumiem,
co ją motywuje, w kwestii...
Jej związek z Lonniem był bardzo destruktywny.
Bardzo troszczy się o Willa,
więc wybrała tego gościa,
który będzie bardzo...
bardzo miły dla niej i Willa.
Będzie dobrym, głupkowatym autorytetem,
ale wiecie...
Fani mówią na to „Jopper” czy jakoś tak.
Swatają Hoppera i Joyce,
ja też, bo ci dwoje są samotni i zagubieni,
którzy potrzebują siebie nawzajem.
Ich relacje przypominają mi
Chinatown z Faye Dunaway i Jackiem Nicholsonem.
Pod koniec sezonu pytałem, czy oni
mogą się związać.
Zaczęliśmy się zastanawiać, co by się stało. Czy on...
Bob zginął, ona rozpacza, a ten prowadzi ją do sypialni?
Chyba nie jest aż takim palantem.
W skrócie, myślę, że seks byłby lepszy z Hopperem
niż z Bobem.
To niestosowne.
Dzieci to oglądają.
Gdyby coś się wydarzyło...
Typowa odpowiedź Hoppera, jak w pysk strzelił.
O rany.
Muszę przyznać...
Drobnostka, ale sam pomysł, że Joyce i Hopper
dzielą się papierosem, już po,
pokazuje,
- że coś ich łączy. - Oczywiście.
I że może coś tam
jeszcze się skrzy. Aż mnie skręca z ciekawości.
Chcę wiedzieć, jak potoczą się ich losy.
Takie rozwiązanie zbliżyło by inne postacie.
- Znajomości Hoppera... - To oni...
- Macocha. - Byliby rodzeństwem.
Piątka. Będziemy rodzeństwem.
Przyrodnie rodzeństwo.
- A ty... - O Boże.
Racja.
Jedna, wielka rodzina.
- Byłoby dziwnie. - I to bardzo.
- Nie moglibyśmy się kłócić... - Cisnęła by tobą o ścianę.
Prawda.
Chyba że masz zdolności.
Zło kontra zło.
Zło kontra dobro przy stole.
Chciałbym zacząć zmierzać
do finału. Poszerzone zdolności
jakie rozwinęła Jedenastka.
Widzimy je kiedy lewituje.
ZA KULISAMI
Bardzo fajna scena. Szalona. Sporo się działo.
Było bardzo głośno.
A do tego ja krzyczałam.
I nagle Matt krzyczy: „Cięcie!”
Nie usłyszałam go,
- krzyczałam dalej. - Miałaś stopery.
- Stopery w uszach. - I byłaś wysoko.
Bardzo wysoko. Ale najbardziej podobało mi się
kiedy, już po wszystkim,
Hopper mnie tuli.
Dobra robota.
Bardzo dobra.
Poczułam się tak jak wtedy,
kiedy tata
niósł mnie na rękach.
Czułam się tak samo.
Jestem po prostu wycieńczona,
przytulcie mnie.
- Dodawał ci otuchy. - Tata był serdeczny
i kochał mnie. Na pewno.
- Serdeczny? - Ciekawe.
- Nie wiedziałem o tym. - Syndrom sztokholmski.
Tak to się nazywa.
Nie... On był...
Ludziom wydawało się, że był oziębły,
ale Jedenastka czuła więź.
- Skomplikowana relacja. - Czy on...
Zaraz, nie wiem.
On pierwszy mnie trzymał?
Ciekawe.
Tak, to możliwe.
Ciekawe pytanie.
On był pierwszy.
Nic nie zerwie więzi z kimś,
kto trzymał cię pierwszy.
To dlatego wydaje mi się, że mamy ze sobą bliski kontakt.
Podobnie jak z Hopperem.
Dobra więź?
Nie powiedziałbym „dobra”.
I o to chodzi w dobrze napisanej fabule.
Każda z postaci potrafi dostrzec urok
nawet czarnego charakteru.
Dlatego Matthew się wkurza, kiedy nazywa się go złym.
Tak postrzegają go ludzie.
On chce wydobyć ze mnie jak najwięcej,
- z moich zdolności. - Zamknął cię w celi,
kiedy nabroiłaś.
Nakłaniał cię do zabicia kota.
Tak, ale...
- Ale... - Każda rodzina jest stuknięta.
Bez taty Jedenastka nie byłaby sobą.
Nie wykorzystałaby gniewu, nie odnalazłaby w sobie...
Zrobiło się fascynująco.
Przepraszam. Ale tak myślę.
Jednym z naszych ulubionym momentów w sezonie drugim,
jest twoja kłótnia z Hopperem. Mówisz: „Jesteś jak tata.”
- Reakcja Davida... - „Jesteś jak tata.”
Jesteś jak tata!
Serio?
Jak ten stuknięty sukinsyn?
Rozstajemy się z nią, kiedy jej zdolności się rozwinęły.
Jak to wpłynie na przyszłe wydarzenia?
To skomplikowany problem,
bo przecież wszyscy chcą, żeby wiodła w miarę
normalne życie.
- Żeby przystosowała się do życia. - Staje się
nastolatką z coraz większymi zdolnościami.
- To straszne. - O Boże.
- Prawda? - Ale sądzę...
- Myślę, że ona by taka nie była. - Byłoby kiepsko.
Chciałabym mieć chociaż
jedną scenę a Noahem.
Albo nie żyjesz, albo jesteś nieprzytomny.
- Nie, zawsze... - Po prostu...
To najbardziej zżyci członkowie obsady.
Z NAJLEPSZYM KUMPLEM
Nie są przyjaciółmi w serialu.
Zamieszkacie pod jednym dachem.
- Są na to sposoby... - Wiele...
Są ze sobą bardzo powiązani.
- Tak. - Ale nigdy
nie rozmawiają ze sobą.
Jakby łączyła ich...
- Prawda. - dziwna więź.
Gdy jestem po drugiej stronie, on jest tutaj.
- A kiedy on jest po drugiej... - Prawda.
Porozmawiajmy o scenach z mamą,
z Terry Ives.
Nie wiedziałam, czy wrócę na następny sezon.
Myślałam, że dla Jedenastki to koniec.
Potem powiedzieli, że będę z Davidem,
a Shawn dodał: „Będziesz z mamą.
Nie mogę powiedzieć ci nic więcej.” A ja...
- Co za typ. - Wypaplał się?
Mielę ozorem.
Stanowię zagrożenie.
Tak, ale...
Fajnie się pracowało z nową stroną Jedenastki,
wrażliwą ze względu na mamę.
To była spora frajda.
Lubię rozmawiać o tym, jak czują się postacie
na koniec sezonu.
Co z Nancy, po tym wszystkim?
To było ogromnie traumatyczne przeżycie...
To chyba jest...
Wiadomo, że Barb zginęła
i teraz trzeba sobie poradzić z emocjami.
DO PRZERÓBKI
Związek Steve'a i Nancy,
- związek Jonathana i Nancy. - Jancy?
- Jancy i Stancy. - Tak ich nazwiemy.
- Stawiam na Stancy. - Ja na Jancy.
- Słucham? Na kogo? - Stancy.
Stancy.
- Odważnie. - Tylko Jancy.
Odważnie. Niech wszyscy wiedzą.
- Po drugiej stronie też. - Boże.
Wiemy, że zło nadal się czai.
Sądzicie, że ludzie zdają sobie sprawę?
GIMNAZJUM W HAWKINS
EFEKTY SPECJALNE
Czy to coś poza Snow Ball, czy tylko dla nas?
Podjęliśmy świadomą decyzję,
by nie rozpoczynać tych wątków.
W zeszłym roku zaczęliśmy...
Zaczęliśmy zdradzać, co się wydarzy.
Co się stanie z każdą z postaci. Z Hopperem, Jedenastką i Willem.
Nie chcieliśmy tego robić ponownie.
Nie chciałem nas nakierować na coś,
czego będziemy potem żałować.
Ta koncepcja, że to coś,
ten łupieżca umysłów, nadal tam jest.
Will jest z nim powiązany.
Nawet jeśli ta więź została zerwana, byłeś blisko niego.
Ten stwór wie, że Jedenastka
- istnieje. - Spotkali się.
EFEKTY - DEMOPSY WYPEŁZAJĄ ZE SZCZELINY
Mam przekichane.
Tak. Martwię się o los Jedenastki.
Zatrzasnęłaś przed nim wrota.
EFEKTY - SZCZELINA ZAMYKA SIĘ
ZAMKNIĘTA SZCZELINA
Zanim zamkniemy wrota
Beyond Stranger Things jest coś,
o co chciałbym zapytać, bo to ciekawe.
Myślicie, że w przyszłości zobaczymy jak
- pani Wheeler i Billy idą na... - No jasne.
Tak.
Wszyscy tego chcą, pragną tego.
- Tak. - Byłoby pikantnie.
Po prostu pikantnie.
Tak.
- Zdecydowanie. - Karen...
Jest samotna.
Zawsze ma pod ręką kieliszek wina.
Pije przez cały sezon.
Ted jej nie zaspokaja.
A my nie..
- Śpi w fotelu. - Nie zna Billy'ego.
Nie wie jaki jest, może właśnie dlatego...
Nie interesuje się nim.
Raczej by dużo nie gadali, więc może to nic złego.
Wyglądała na gotową.
Scenariusz sam się pisze.
Jim powinien dołączyć do ekipy scenarzystów.
Wszyscy pójdą do liceum.
Pojawią się nowi nauczyciele.
Pracowałem na uczelni.
Byliście fantastyczni. Świetnie się bawiłem,
bo jestem ogromnym fanem serialu.
Uwielbiam słuchać o ciekawostkach zza kulis.
Bardzo dziękuję za otwartość.
Dzięki za spotkanie.
Wspaniały serial, cudowne postacie,
świetne kreacje i reżyseria,
bez wyjątku.
To już koniec Beyond Stranger Things.
Dziękuję, że odbyliście tę podróż z nami.
Do zobaczenia w Hawkins.
W razie czego, krzyczcie: „Alarm!”.
Musiałem.